ΑΦΑΛΑΤΩΣΗ ΜΕ ΑΠΟΣΤΑΞΗ
Η καλύτερη
μέχρι στιγμής ( 13-7-2011 )
ιδέα για αφαλάτωση .
![distil](http://lofos.info/laloslal/distil-desal.JPG)
Βάζουμε το θαλασσινό νερό σε
πλαστικό σωλήνα που να χωρά άνετα 1 κυβικό μέτρο ( πχ. 100 μέτρα
μήκος , 16 εκατοστά διάμετρο ) και να αντέχει εξωτερική
υπερπίεση μιάς ατμόσφαιρας . Ο σωλήνας αυτός περικλείει άλλον ,
λεπτότερο , στον οποίο διοχετεύουμε ζεστό αέρα από τον ηλιακό
κήπο (βλέπε σχετικό εδάφιο στην παρούσα ιστοσελίδα ) . Το
θαλασσινό νερό ζεσταίνεται και αρχίζει η εξάτμισή του . Ένας
ανεμιστήρας στο σημείο Α στέλνει τους ατμούς στο δοχείο του
γλυκού νερού . Αυτό το νερό κρατιέται σε χαμηλή θερμοκρασία με
τη βοήθεια πλαστικού σωλήνα που φέρνει αέρα που προηγουμένως
πάγωσε στα βάθη της θάλασσας (υπάρχει ένας ανεμιστήρας στο
σημείο Β ) . Μία αντλία κενού δουλεύει για λίγα λεπτά στην αρχή
και δημιουργεί κενό . Εάν υπήρχε αέρας μέσα στη συσκευή , θα
μετέφερε και αυτός θερμότητα από το δοχείο του θαλασσινού νερού
προς το δοχείο του γλυκού . Αυτό όμως μειώνει την απόδοση της
συσκευής . Προσθήκη ούρων ή άλλης οργανικής ουσίας στο δοχείο
γλυκού νερού βελτιώνει την απόδοση .
Άλλη
μέθοδος : Ψύχουμε τους ατμούς με
θαλασσινό νερό . Αριθμητικά δεδομένα
: Ο ηλιακός κήπος θα έπρεπε να είναι μεγαλύτερος απο
157 μέτρα . Η συσκευή όπου θα γινόταν η συμπύκνωση των ατμών θα
έπρεπε να αποτελείται απο 1058 λεπτότοιχα πλαστικά σωληνάκια
διατομής 9 τετραγωνικών χιλιοστών και μήκους 2 μέτρων το καθένα .
Θα δημιουργούσαμε μία "χτένα" μήκους δέκα μέτρων περίπου . Εάν η
"χτένα" ψυχόταν με θαλασσινό νερό , θα χρειαζόμασταν περί τα 1000
κιλά νερού ψύξης . Το δοχείο με το θαλασσινό νερό προς απόσταξη θα
περιείχε 1364 κιλά νερό . Το ανεμιστηράκι θα χρειαζόταν ισχύ 10
Watt ( μπορεί άνετα να εξασφαλισθεί με ένα μικρό φωτοβολταϊκό ) .
Το μοτέρ που θα ράντιζε με νερό ψύξης την χτένα θα χρειαζόταν ισχύ
γύρω στο μισό Watt . Παραπροϊόν της αφαλάτωσης θα ήταν περίπου 50
κιλά αλάτι την ημέρα .
Δεύτερη παραλλαγή :
![distil](http://lofos.info/laloslal/distil-desal02.JPG)
Απο την είσοδο Γ μπαίνει
ζεστός αέρας απο τον ηλιακό
κήπο ( βλέπε http://lofos.info/laloslal/sol-gard.html
) και ζεσταίνει το
θαλασσινό νερό . Οι υδρατμοί
που παράγονται ψύχονται στην σπείρα
ψύξεως και σχηματίζουν πόσιμο
νερό .
Η σπείρα ψύξεως τροφοδοτείται
με ψυχρό θαλασσινό νερό ( ή με
αέρα που ψύχθηκε μέσα στην
θάλασσα ) . Όταν το νερό (
θερμό πλέον ) εγκαταλείπει την
σπείρα ψύξεως ένα μέρος του
βγαίνει απο την έξοδο Δ ( για
απόρριψη ή για εξάτμιση και
συλλογή άλατος ) και ένα μέρος
του πηγαίνει μέσα στο δοχείο
θαλασσινού νερού προς αφαλάτωση .
Έτσι η ίδια ποσότητα
θαλασσινού νερού χρησιμοποιείται
πρώτα για ψύξη και έπειτα
για αφαλάτωση .
Ο σχετικά ψυχρός αέρας που
βγαίνει απο την έξοδο Β
επιστρέφει στον ηλιακό κήπο για
να ξαναζεσταθεί .
Για κάθε τόνο πόσιμου νερού
που παράγεται χρειάζεται
να αντληθεί πάνω απο
ένας τόνος θαλασσινό νερό .
Μια αρκετά ακριβής εκτίμηση δείχνει
οτι χρειάζονται πάνω απο
εννέα ( 9 ) τόνοι θαλασσινού νερού .
Ξεκινήσαμε με την υπόθεση οτι ο
αέρας απο τον ηλιακό κήπο έχει
θερμοκρασία 70 βαθμών και
το ψυχρό θαλασσινό νερό έχει
θερμοκρασία 10 βαθμών . Για να
μειώσουμε θεαματικά την ποσότητα
του θαλασσινού νερού ψύξης
μπορούμε να κάνουμε το εξής :
Το ζεστό νερό που βγαίνει απο την
έξοδο Δ το διοχετεύουμε
σε ρηχή δεξαμενή ψύξεως (
10 εκατοστά βάθος 10
τετραγωνικά μέτρα εμβαδόν ) στρωμένη
με άσπρα χαλίκια ( για να
αντανακλά το ηλιακό φώς ) .
Για κάθε 1000 λίτρα
νερού εξατμίζονται περίπου
100 και τα υπόλοιπα
900 ( ψυχρά πλέον ) είναι
διαθέσιμα να μπούν πάλι στην
σπείρα ψύξης . Πιθανόν έτσι να
καταφέρουμε να αντλούμε 3 κυβικά
μέτρα νερό για κάθε κυβικό μέτρο
πόσιμου νερού που θέλουμε να
αποκτήσουμε .
Η συσκευή αυτή δημιουργεί ελπίδες
οτι είναι εύκολη
η παραγωγή ενός τόνου πόσιμου
νερού ημερησίως που απαιτείται για
την πλήρη αυτάρκεια ( σε τροφή
) ενός βιοκαλλιεργητή .
Σαν παραπροϊόν της συσκευής θα
έχουμε 39
κιλά αλάτι ( αρίστης ποιότητας )
για κάθε τόνο πόσιμου νερού
.
Ο θερμός αέρας απο τον ηλιακό
κήπο τίθεται σε κίνηση
απο μικρό κινητήρα που
τροφοδοτείται είτε απο
μικρό φωτοβολταϊκό ή απο
ανεμογεννήτρια .
Η συσκευή απαιτεί μεγάλα ποσά
ενέργειας αλλά ΔΩΡΕΑΝ
ενέργειας απο τον ήλιο . Ο
άνθρωπος χρειάζεται να δώσει
την ενέργεια για την άντληση
του θαλασσινού νερού και την
ενέργεια για την κυκλοφορία
του θερμού αέρα .
Η συσκευή έχει άπειρη διάρκεια
ζωής διότι δεν έχει
πλαστικά μέρη εκτεθειμένα στον ήλιο .
Επίσης είναι φθηνή διότι είναι
κατασκευασμένη εξ' ολοκλήρου απο
πλαστικό ( πολυαιθυλένιο ;) .
Τρίτη Παραλλαγή (20-7-2018
) :
Το πλεονέκτημα αυτής της
κατασκευής είναι οτι δεν
χρειάζεται μοτέρ και ηλεκτρικό ρεύμα
και τα υλικά της βρίσκονται
σήμερα στο εμπόριο .
Πρόκειται για ένα κασόνι θερμικά
μονωμένο . Μπορεί να είναι
ξύλινο ή κάποιο ψυγείο που
έχει χαλάσει το μοτέρ αλλά η
πόρτα είναι σε άριστη κατάσταση .
Το γεμίζουμε με θερμομονωτικό
υλικό ( άχυρα , πριονίδια , περλίτη
, ελαφρόπετρα κλπ ) και βάζουμε
δύο πλαστικούς κουβάδες . Στον έναν
βάζουμε θαλασσινό νερό που θερμάναμε
στον ήλιο ( το μεσημέρι του
καλοκαιριού το νερό μέσα σε
γυάλινο μπουκάλι μπορεί να φθάσει
στους 40 βαθμούς ενώ εάν έχει
διπλό γυάλινο τοίχωμα φθάνει
στους 60 βαθμούς Κελσίου ! ) . Στον
άλλο κουβά βάζουμε μπουκάλια
με κρύο θαλασσινό νερό .
Οι ατμοί του ζεστού νερού μόλις
αγγίξουν τα κρύα μπουκάλια
υγροποιούνται και δίνουν
πόσιμο νερό . Μην περιμένετε μεγάλες
ποσότητες . Μόνο για να πιεί
ο καλλιεργητής και να
πλυθεί στοιχειωδώς .
Όσο μεγαλύτερη ποσότητα νερού
( ζεστού και κρύου ) και όσο
μεγαλύτερη η θερμοκρασιακή διαφορά
, τόσο περισσότερο πόσιμο
νερό θα πάρουμε .
![dist3](http://lofos.info/laloslal/distil-desal03.jpg)
----------------------------------------------
Τέταρτη παραλλαγή (
18-7-2021 )
![desal](http://lofos.info/laloslal/distil-desal04.jpg)
Το δοχείο Α δεν έχει
καμμία μόνωση ενώ το δοχείο Β
έχει καλή θερμομόνωση . Ρίχνουμε
και στα δύο δοχεία νερό θαλάσσης
( εάν είναι δυνατόν στο δοχείο
Β ρίχνουμε πιο κρύο νερό )
. Το νερό του δοχείου Α
περνά απο έναν ηλιακό
θερμοσυσσωρευτή και θερμαίνεται .
Μπαίνει έπειτα στον θερμομονωμένο
θάλαμο Γ όπου μπαίνει σε
μια λεκάνη ώστε να ελευθερώσει
ατμούς . Οι ατμοί αγγίζουν
τον κρύο πλαστικό σωλήνα που
έρχεται απο το δοχείο Β
, υγροποιούνται και συλλέγονται
στην λεκάνη απο κάτω .
Το πλεονέκτημα της συσκευής
είναι οτι δεν χρειάζεται
μοτέρ και ηλεκτρικό ρεύμα και
τα υλικά της βρίσκονται στο
εμπόριο . Κάθε μία ώρα ο
επιβλέπων γεμίζει τα δοχεία Α
και Β με θαλασσινό νερό
. Μπορεί να παράγει περισσότερο
αφαλατωμένο νερό απο την συσκευή
της τρίτης παραλλαγής .
Ο ηλιακός θερμοσυσσωρευτής δεν
μπορεί να είναι ο συνήθης
του εμπορίου ( δεν αντέχει το
θαλασσινό νερό ) . Πρέπει να
είναι κατασκευασμένος με
πλαστικούς σωλήνες που δεν
εκτίθενται στο ηλιακό φώς αλλά
κρύβονται πίσω απο μαύρη
μεταλλική πλάκα .
-------------------------------------------------------------------------------
Στο YOUTUBE μπορείτε να
δείτε πολύ απλούστερες
κατασκευές ( και με μικρότερη απόδοση
) για αφαλάτωση με ηλιακή
ενέργεια :
http://www.youtube.com/watch?v=UYM3cZA5ZBE
http://www.youtube.com/watch?v=4sqRvUzqDCE
------------------------------------------
laloslal5@gmail.com
Αρχική σελίδα : http://lofos.info/laloslal/lasses.html