Σταγόνες θαλασσινού νερού πέφτουν μέσα σε έναν κατακόρυφο θάλαμο . Έξω απο τον θάλαμο , στις δύο πλευρές του , υπάρχουν δύο μεταλλικά ηλεκτρόδια συνδεδεμένα με πηγή υψηλής συνεχούς τάσεως . Καθώς η σταγόνα πέφτει , τα ιόντα μέσα της τείνουν να συγκεντρωθούν προς τη μεριά των ηλεκτροδίων αφήνοντας μια κεντρική ζώνη της σταγόνας "καθαρή" . Στο κάτω μέρος του θαλάμου η σταγόνα πέφτει πάνω σε δύο ξυραφάκια που την κόβουν σε τρία μέρη . Το δεξιό και το αριστερό καταλήγουν στους χώρους Α και Β που επικοινωνούν μεταξύ τους . Εκεί σχηματίζεται άλμη πιό πυκνή απο το θαλασσινό νερό που απορρίπτεται . Το κεντρικό μέρος της σταγόνας οδηγείται στον χώρο Γ όπου συγκεντρώνεται νερό που δεν είναι πλήρως αφαλατωμένο αλλά έχει λιγότερο αλάτι απο το θαλασσινό . Αν δημιουργήσουμε μια στήλη με αρκετούς τέτοιους θαλάμους τότε στον τελευταίο θα έχουμε νερό με αλατότητα σχεδόν μηδέν . Θεωρητικοί υπολογισμοί δείχνουν οτι , εάν η στήλη έχει ύψος δύο μέτρων , πρέπει να περάσουμε γύρω στα 184 κυβικά μέτρα θαλασσινού νερού για να πάρουμε ένα κυβικό μέτρο αφαλατωμένο νερό . Το ενεργειακό κόστος της μεθόδου πιθανόν να είναι το ελάχιστο δυνατό ( γύρω στη μία κιλοβατώρα ανά κυβικό μέτρο αφαλατωμένου νερού ) αλλά η συσκευή αφαλάτωσης πρέπει να βρίσκεται πολύ κοντά στη στάθμη της θάλασσας για να μην ανυψώνουμε άδικα τα 184 κυβικά μέτρα θαλασσινού νερού .