ΔΕΞΑΜΕΝΗ ΕΞΑΤΜΙΣΗΣ ΝΕΡΟΥ ΓΙΑ ΣΥΛΛΟΓΗ ΑΛΑΤΙΟΥ


Οι πέτρινες λεκάνες είναι το τέλειο μέσον αλλά είναι ακριβές . Οι πλαστικές λεκάνες καταστρέφονται από τον ήλιο . Περιγράφω εδώ έναν συνδυασμό πολύ φθηνό και με μεγάλη διάρκεια ζωής . Μπορεί να εφαρμοσθεί μόνο σε επίπεδα εδάφη με μαλακό χώμα . Σε πετρώδη εδάφη θα είχε μεγάλο κόστος .
Σκάβουμε το χώμα σε επιθυμητή έκταση και απλώνουμε πλαστική μεμβράνη θερμοκηπίων ή γεωμεμβράνη . Τα πλαϊνά κατακόρυφα τοιχώματα (ύψος 8-12 εκατοστά ) τα καλύπτουμε με πλάκες μαρμάρου ( από τα απορρίμματα των βιομηχανιών μαρμάρου ) ή πέτρες της περιοχής (για να μην τα βλέπει ο ήλιος ) . Τον πυθμένα της δεξαμενής τον καλύπτουμε πρώτα με ψιλά πετραδάκια της περιοχής (διάμετρος περί το ένα εκατοστό ) και από πάνω με πέτρες της περιοχής (όσο το δυνατόν πιο επίπεδες και πιο σκούρες ) .


 Γεμίζουμε τη δεξαμενή θαλασσινό νερό . Συμπληρώνουμε κάθε μέρα αυτό που εξατμίσθηκε . Στο τέλος του καλοκαιριού μαζεύουμε από τη δεξαμενή τις πέτρες μαζί με το αλάτι ( κανονικά θα πρέπει να έχει σχηματισθεί στρώμα αλατιού πάχους από 2,5 έως 3 εκατοστά ) . Κοσκινίζουμε και διαχωρίζουμε τις πέτρες από το αλάτι ( αναμένουμε 7200 κιλά αλατιού από έκταση 125 τετραγ. μέτρων ) . Οι πέτρες που βάζουμε πρέπει να είναι διαλεγμένες . Να μην υπάρχουν σαθρές γιατί στο κοσκίνισμα θα διαλυθούν και θα γεμίσει το αλάτι με θραύσματα . Οι πέτρες που στρώσαμε στον πυθμένα , μαζί με το αλάτι που κατακάθεται , προστατεύουν το πλαστικό από τον ήλιο . Αφού διαχωρίσουμε τις πέτρες από το αλάτι , ξαναστρώνουμε στον πυθμένα τις πέτρες . Το νερό της πρώτης βροχής που θα μαζευτεί στη δεξαμενή το πετάμε στη θάλασσα ( έχει τα υπόλοιπα του αλατιού που είχε μείνει πάνω στος πέτρες ) . Τα νερά των επόμενων βροχών μπορούμε να τα μαζεύουμε και να τα αποθηκεύουμε (εάν έχουμε χώρο ) ή να τα πουλάμε στο εμπόριο ή να τα χρησιμοποιούμε στην κατασκευή του οικολογικού τσιμεντόλιθου (βλ. παρακάτω ) . Το κοσκίνισμα για τον διαχωρισμό λίθων – αλατιού θα είναι χρονοβόρα διαδικασία (μπορεί να διαρκέσει όλο τον Σεπτέμβριο ) . Το μίγμα πέτρες – αλάτι πρέπει να αποθηκευθεί στις αρχές Σεπτεμβρίου σε δοχεία για να μην το βρούν οι βροχές του Σεπτεμβρίου μέσα στη δεξαμενή ( πιθανός όγκος του μίγματος για δεξαμενή 125 τετργ. μέτρων : 7,2 κυβικά μέτρα . Κόστος δοχείων για την αποθήκευση : 930 ευρώ ) . Το αλάτι αυτό θα περιέχει και λίγο χώμα από την Σαχάρα ( το φέρνουν οι καλοκαιρινοί άνεμοι ) αλλά αυτό το χώμα υπάρχει και στο αλάτι που παράγουν οι αλυκές !
Αυτή είναι η καλύτερη μέθοδος εξάτμισης νερού . Το ελάττωμά της είναι ότι οι ατμοί διαφεύγουν ανεκμετάλλευτοι και δεν χρησιμοποιούνται για παραγωγή πόσιμου νερού ( βλέπε παρακάτω ΕΞΑΤΜΙΣΗ ΝΕΡΟΥ ΜΕΣΑ ΣΕ ΣΩΛΗΝΑ   http://lofos.info/laloslal/evap-tube.html   ) .

ΠΡΟΣΘΗΚΗ 19-5-2007
Όπως θα δείτε στο εδάφιο "ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟ ΚΛΙΜΑΤΙΣΤΙΚΟ"   (    http://lofos.info/laloslal/con-con.html    )    η κουκουνάρα του πεύκου είναι ένα εξαιρετικό μέσον για να δημιουργήσουμε επιφάνεια εξάτμισης . Στο προηγούμεμο παράδειγμα , για να βγάλουμε 7200 κιλά αλάτι , αντί για δεξαμενή 125 τετραγ. μέτρων θα χρειαστούμε δεξαμενή με επιφάνεια μόνο 11,11 τετραγ. μέτρων στρωμένη με κουκουνάρες διαμέτρου 9 εκατοστών ! Το αλάτι εμποδίζει την ανάπτυξη μικροοργανισμών άρα οι κουκουνάρες περιμένουμε οτι θα αντέξουν για πολύ χρόνο . Η δεξαμενή με τις κουκουνάρες ίσως είναι προτιμότερο να λειτουργεί σαν "δεξαμενή συμπύκνωσης" . Θα ρίχνουμε δηλαδή θαλασσινό νερό και θα παίρνουμε πυκνό αλατόνερο . Αυτό θα το εξατμίζουμε σε άλλη μικρή δεξαμενή για να παραλάβουμε το αλάτι .
Επειδή απαιτούνται ψεκασμοί ανά 20-30 λεπτά , η μέθοδος της κουκουνάρας ενδείκνυται μόνο σε περιπτώσεις όπου οι κάτοικοι του οικολογικού χωριού ασχολούνται αποκλειστικά με την παραγωγή αλατιού . Γενικά φαίνεται να ισχύει ο κανόνας "Όταν μειώνουμε το μέγεθος των εγκαταστάσεων του οικολογικού χωριού , αυξάνουμε τις ανάγκες για ενέργεια παρεχόμενη απο τον άνθρωπο " .

---------------------------------------------------

         laloslal5@gmail.com


    Αρχική   σελίδα  :   http://lofos.info/laloslal/lasses.html